مرا صدا کن

ای روی آبسالی
 ای روشنای بیشه تارک خواب
یک شب مرا صدا کن در باغ های باد
یک شب مرا صدا کن از آب
ره بر گریوه افتادست
 این کاروان بی سالار
یابوی پیر دکه روغن کشی
با چشم های بسته
 گر مدار گمشدگی می چرخد
 ای روح غار
 ای شعله تلاوت یاری کن
تا قوچ تشنه را که از آبشخوار
از حس کید کچه رمیده
از پشته های سوخته خستگی
و تشنگان قافله های کویر را
 به چشمه سار عافیتی راهبر شوم
ای آفتاب! گفتارم را
 بلاغتی الهام کن
 و شیوه فریفتنی از سراب
تا خستگان نومید را
گامی دگر به پیش برانم
 ای خوابنک بیشه تاریک
 ای روح آب
 یک شب مرا صدا کن از بیشه های باد
یک شب مرا صدا کن از قعر باغ خواب

آواز نگاه تو

می شنوم آِناست
 موسیقی چشم تو در گوش من
 موج نگاه تو هم آواز ناز
ریخت چو مهتاب در آغوش من
می شنوم در نگه گرم توست
 گم شده گلبانگ بهشت امید
 این همه گشتم من و دلخواه من
در نگه گرم تو می آرمید
 زمزمه شعر نگاه تو را
 می شنوم با دل و جان آشناست
اشک زلال غزل حافظ است
 نغمه مرغان بهشتی نواست
 می شنوم در نگه گرم توست
 نغمه آن شاهد رویانشین
باز ز گلبانگ تو سر می کشد
شعله این آرزوی آتشین
 موسیقی چشم تو گویاتر است
از لب پر ناله و آواز من
وه که تو هم گر بتوانی شنید
 زین نگه نغمه سرا راز من
هوشنگ ابتهاج

خاتون شبهاي شعرم چشات آغاز شكفتن
مخمل شب رنگ موهات جاي امني واسه خفتن
خاطرت خيلي عزيزه واسه اين هميشه تنها
حرم آغوش بزرگت مثل خورشيد توي شبها
تو غنيمت بزرگي توي اين قحطي عاشق
تويي داغ عاشقانه رو تن سرخ شقايق
اگه عشق با شكوهم واسه قلب تو حقيره
بگو تا هر چي كه دارم پيش پاي تو بميره
بگو تا برات بيارم هر چي خواستني تو دنياست
بگو تا برات بميرم مثل تشنه كه تو درياست

گل سرخ قصمون با شبنم رو گوه هاش
 دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
 خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چه قدر تو این غریبی خالی بود
یادش افتاد که یه روز یه باغبون دوبوته داشت
یه بهار اون دو تا رو کنار هم تو باغچه کاشت
 با نوازشای خورشید طلا قد کشیدن
قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن
شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود
عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود
روزای غنچگیشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت
گلای قصه ی ما ، اهالی شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار
فک نمی کردن همیشه مال همن تا دم مرگ
بمیرن ، با هم می میرن از غم باد و تگرگ
 یه روز اما یه غریبه اومد و آروم وترد
یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد
اون یکی قصه ی این رفتن و باور نمی کرد
تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد
گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر
هر کدون یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر
هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود
چی ممی شد اگه تو دنیا ، قصه ی سفر نبود
قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس
مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس
که فقط تو کار دنیا ، دل سپردن بلدن
بدون اینکه بدونن ، خیلیا خیلی بدن
یکیشون حالا تو گلدون سفال ، خیلی عزیز
اون یکی برده شده واسه عیادت مریض
چه قدر به فکر هم ، اما چقد در به درن
اونا دیگه تا ابد از حال هم ، بی خبرن
 روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره
این بلاها روسر خیلی کسا در می یاره
بازیاش همیشه یک عالمه بازنده داره
توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره
این یه قانون شده که چه تو زمستون ، چه بهار
نمی شه زخمی نشد از بازیای روزگار
اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید
حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید
ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه
خوبا رو کنار هم می یاره ، بعدم می چینه
کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار
در امون بمونن از بازیای تلخ روزگار

یک چشم من اندر غم دلدار گریست

چشم دگرم حسود بود و نگریست

چون روز وصال امد او را گفتم

چون نگریستی نباید نگریست

پریشان کن سر زلف سیاهت شانه اش بامن

سیه زنجیر گیسو باز کن دیوانه اش بامن

که میگوید که دل نتوان زدن بی جام و پیمانه

شراب از لعل گل گونش بده پیما نه اش بامن

به سوز عشق لیلی در جهان مجنون شد افسانه

تو مجنونم بکن از عشق خود افسانه اش بامن

 بگفتم صید کردی مرغ دل نیکو نگه دارش

سر زلفش   نشانم دادو گفتا لانه اش با من

زترک می اگر رنجیید    از من پیر میخانه

نمودم توبه زین پس رونق میخانه اش بامن

چه ر خساره که از بدر منیرست

لبش شکر فروش جوی شیرست

سر هر مویش    از   درازی

جهان سر نگون رادستگیرست

قمر ماند از خط او بای در غیر

که در گرد خطش هم جوی قیرست

شمع رخسار تو پر ناز است هنوز

د رپی دیدار تو دل   من چشم به راه است هنوز

در بیچ تاب               غم تنهایی تو

چشم به در ان بیچ تاب است هنوز

درپی گوشه نگاهت همگان مردند

من بیچاره در پی ناز نگاهست هنوز